Column: beestachtig

Het was voorpagina nieuws en alle tv zenders, wereldwijd, maakte er dagenlang melding van. De hap van Suarez. Voor als u het niet gezien heeft; tijdens de WK voetbal wedstrijd Uruguay – Italië beet de Uruguayaanse spits Louis Suarez in de schouder van een Italiaanse speler. Er was een herhaling voor nodig om bewust te worden wat we nu werkelijk hadden gezien. Beet die gek echt in een Duitse schouder of was het een verdwaalde kopstoot? Of was het slechts een neiging tot iets als kopstoot. Je weet het bij voetbal nooit precies of het echt dan wel theater is. Het bijtincident houdt de gemoederen lange tijd bezig. De scheidsrechter bestraft de spits uiteindelijk met een rode kaart. Hij moet er dus vanaf, maar waarvoor precies blijft voor de kijker onduidelijk. Later, bij het nazien van de TV beelden is vanuit ca. 360 verschillende invalshoeken duidelijk te zien dat Suarez in de nek hapt van de Italiaan. Een bedenkelijke daad, het bijten in de nek van een Italiaan. Dat doen op het voetbalveld tijdens een WK wedstrijd blijkt een onvergefelijke actie te zijn. De spits wordt voor maanden geschorst, krijgt een voetbalverbod -mag dus geen bal aanraken- en is een persona non grata in alle voetbal stadions. Wereldwijd! De straf is door het hoogste voetbal orgaan, de FIFA, zelf opgelegd. Dat is overigens hetzelfde orgaan dat zichzelf onlangs in het geheim beloond heeft met een 100% loonsverhoging zodat deze parttime job de man een slordige 200.000,- (exclusief 100.000,- onkostenvergoeding) oplevert. En overigens ook het orgaan waar het omkopen en intimideren van mensen de normaalste zaak van de wereld lijkt te zijn. Kortom, een orgaan dat eigen normen en waarden hoog in het vaandel heeft staan en deze als maatstaf voor anderen oplegt. Dat orgaan heeft het bijten van Suarez geanalyseerd, beoordeeld en de straf opgelegd. Een bedenkelijk proces, maar dat terzijde. Veel opvallender is het feit dat Suarez voor het bijten een zo’n zware straf krijgt opgelegd. Immers, het bijten was nauwelijks een echte actie te noemen. Veel meer theater. Wat verwachten we ook anders van een topvoetballer met een miljoenen salaris in een theater met meer dan 100.000 bezoekers en een miljoenen publiek aan televisiekijkers. Voetbal is theater, en hij de artiest! Het slachtoffer heeft hem inmiddels allang vergeven. Die weet niet eens meer waar precies de tanden in zijn lijf gezet zijn Mij deed de actie van Suarez denken aan hoe kinderen soms bijtgedrag hebben. Uit een soort van onmacht om je heen bijten als je niets meer voor handen hebt om mee te gooien. Lijkt mij natuurlijke gedrag. Beestachtig, dat wel. Van je af bijten is in sommige situaties, ook buiten de voetbaltempel, zelfs noodzakelijk en een karaktereigenschap die alom waardering geniet. Als ik een wedstrijd later een speler met gestrekt been op de enkel van een andere speler zie inkomen, en in slow motion deze actie herhaald zie zodat je live kunt meemaken hoe de carrière van een talentvolle voetballer in een enkele actie om zeep geholpen wordt, vraag ik mij af wat ik precies gezien heb. Was dit werkelijk een doodschop? Zag ik die enkel werkelijk breken en de speler met een brancard van het veld gaan? De scheids bestraft de dader met een gele kaart en “niet meer doen jong, anders ga je d’r af”. De speler lijkt de straf en vermaning achteloos te accepteren. Waar gewerkt wordt vallen spaanders. Heeft nog wel even “ach scheids, hij stelt zich aan” gezegd, maar daarna gaat het spel verder. Mij doet het denken aan een gewoonte. Het breken van benen op een voetbalveld is iets waar we aan gewend zijn geraakt. Evenzo goed zijn we gewend geraakt aan FIFA gedrag. Daar maalt niemand om. Maar iemand die kinderlijk gedrag vertoont en uit pure onmacht letterlijk van zich afbijt is iets ongebruikelijks. Totdat anderen het ook gaan doen. Dan wordt beestachtig gedrag weer normaal.

Door Hent Hamming